Kiedy wiele lat temu odbywałem kilkumiesięczny kurs ratownictwa przedmedycznego, prowadzący wkładali nam do głowy różne procedury postępowania w przypadku pojawienia się na miejscu nieszczęśliwego zdarzenia. Jest procedura postępowania przy złamaniach, inna procedura dla porażeń, jeszcze inna dla odmrożeń, krwotoków, utraty przytomności, jest właściwa procedura wzywania pomocy itd…

Kiedy byłem w 4 klasie szkoły podstawowej, rodzice zapisali mnie na JUDO. Do dzisiaj pamiętam moment, kiedy wiele lat później, po bardzo wyczerpującym treningu znajomy zawodnik z Czeczeni powiedział mi – „KamiL, pamiętaj – więcej potu na treningu to mniej krwi w prawdziwej walce”. Choć w JUDO krew się raczej rzadko leje, nauka ta okazała się być bardzo pożyteczna. I dzisiaj właśnie o tym.

Człowiek, o którym chciałbym w kilku zdaniach napisać, urodził się 11 listopada 1885 w San Gabriel w stanie Kalifornia. Był bez wątpienia jednym z najwybitniejszych dowódców II Wojny Światowej (przez Niemców uważany za najlepszego alianckiego generała). Samo jego nazwisko siało zamęt w szeregach wroga, a fakt ten alianci w pewnym momencie uczynili elementem swojej strategii.

O Six Sigma napisano już naprawdę wiele. Głównie w superlatywach. Program ten od czasu swojego powstania w połowie lat 80. przeszedł swoją drogę od innowacji (kilku to miało i zaskakiwało) do standardu (jak tego nie masz, to daleko nie zajedziesz).

Co mają hipopotamy do pingwinów, a pingwiny do ryb? I gdzie w tym wszystkim jest człowiek?

Wszystko, co chcesz wiedzieć o certyfikacji, a boisz się zapytać oraz dlaczego wcale nie jest tak łatwo obronić się w naszej Akademii, z czego jesteśmy dumni.

Bezpośrednim impulsem do napisania tego krótkiego tekstu było spotkanie u jednego z Klientów, na którym mój rozmówca żalił się na osobę Six Sigma Program Managera, który jest podobno „całkowicie odrealniony”. Niestety, nie pierwsza to taka rozmowa i z pewnością nie ostatnia…

Jest to powszechne pytanie zadawane zarówno przez managerów jak i samych liderów. I w wielu firmach, odpowiedź na to pytanie jest często błędna. Błędna, to znaczy – zbyt prosta.